Talent Unfold: Sevdaliza interview

March 12, 2015

Sevdaliza, 27 jaar, geboren in Teheran, opgegroeid in Rotterdam. Sevda Aliza, zoals ze echt heet, ziet haar muziek op allerlei plekken opborrelen. Vorige week werd haar single, Backseat Love, nog gefeatured op de fashion week in New York. Amerikaanse muziekblogs lopen weg met haar werk, maar zelf blijft ze er erg nuchter onder. ‘Wat je doet is heel belangrijk voor jezelf, maar is niet per se belangrijk voor de rest.'

‘Het is sick dat je iets in je eigen belevingswereldje maakt, zonder dat je er bij nadenkt waar het terecht komt, en dat het opeens een soort soundtrack is voor New York Fashion Week. Armani heeft hem zelfs gebruikt in een commercial, dan denk je wel even wow, its out there.

‘Waarom muziek? Ik heb het gevoel dat het goed past bij wat ik wil vertellen. Het palet van geluiden dat ik gebruik komt uit mijn gevoel. Ik heb een voorliefde voor bassen, lage frequenties. Eigenlijk is mijn hele leven een soort soundtrack. Bij iedere fase hoort een bepaalde muziek, die kleurt mijn herinneringen. Nu maak ik mijn eigen herinneringen.’

‘Ook het visuele is voor mij onlosmakelijk verbonden met audio. Het vult elkaar aan. En ik vind menselijk gedrag ook heel grappig. Hoe mensen reageren op muziek, hoe ik ben op het podium. Ik merk dat ik zelfverzekerder begin te worden op het podium. Eén van de eerste shows waarbij ik het gevoel had dat ik een connectie maakte met de mensen die voor me stonden was tijdens Pitch. Soms, als je zenuwen hebt, kun je niet in je muziek komen.’

‘Voordat ik begon met zingen, liep ik stage bij MTV. In die tijd hield ik me vooral bezig met basketbal en mijn studie, maar ik had altijd al de gedachte dat ik iets met creativiteit ging doen, ik wist niet in welke vorm. Ik was heel erg zoekende. Het was het standaardtraject: je gaat studeren en je slaat vervolgens diezelfde weg in om daar een carrière op te bouwen. Op zoek naar zekerheid. Mijn stagebegeleidster zag onrust in me. Ze noemde me altijd ‘Pussycat Doll’. Ze vond dat ik aan de verkeerde kant van het bureau zat. Daar kon ik me wel in vinden, en op mijn 24e heb ik het onzekere pad gekozen. Ik denk namelijk dat het niet goed is om dingen van tevoren te weten.’

‘Ik ben nooit idolaat geweest van muzikanten, maar ik heb sommige artiesten wel heel erg bewonderd. Het zijn gewoon mensen. Ik heb me altijd afgevraagd hoe je tot zo’n creatie als D’Angelo’s Voodoo kan komen. Het gaat me dan om het proces, niet per se om de persoon. Iemand is geen god omdat hij een meesterwerk heeft afgeleverd. Iemand als Kanye voel ik heel erg. Ik zou heel graag willen kijken naar hoe hij creëert. Of iemand als Jai Paul. Er zijn heel veel van dat soort ‘eigen’ artiesten die ik heel interessant vind. James Blake bijvoorbeeld, die zijn eigen sonische pallet heeft gecreëerd, maar daar vervolgens niet in blijft hangen.’

‘Mijn smaak wordt ergens beïnvloed door waar ik mijn muziek check. Ik luister veel naar werk dat ook wordt opgepikt door sites Pitchfork en The Fader, dat heeft zijn weerslag op mijn esthetiek. Dus misschien dat mijn muziek daardoor zo in de smaak valt bij hen. Maar toen ik dit aan het maken was had ik geen idee wat ik er mee wilde. Ik had alleen maar het gevoel had: wat ik nu maak is wat ik ben. Het klopt gewoon. Toen ik hier aan begon heb ik de lat wel meteen hoog gelegd. Ook al kom ik misschien net kijken, ook al zing ik nog geen tien jaar, I dont care: het moet gewoon van wereldniveau zijn. Mensen verklaren me misschien voor gek, ze zeggen dat ik net kom kijken, maar dat vind ik geen reden om iets niet goed te doen. Ik wil kwaliteit nastreven, in beeld en geluid. Los van smaak, het moet goed klinken, gemixt zijn en de video’s moeten er goed uit zien.’

‘Voordat ik ook maar iets uit had gebracht, ben ik via SoundCloud in contact gekomen met Branko van Buraka Som Sistema. Ik ben naar Lissabon gegaan waar hij woont, en gaf me daar een heel goede tip. Hij zei: wacht met releasen, zorg dat je een jaar aan materiaal hebt en ga dan uitbrengen. Dus dat heb ik gedaan. Ook daar keken mensen vreemd van op. Ze denken dat als je iets af hebt dat de volgende week meteen moet uitkomen. Mijn single ‘Clear Air’, kwam elf maanden nadat hij af was pas uit. En ik ben blij dat ik dat heb gedaan. Anders was ik er nog niet ready voor of zo. Die bewuste aanpak: eerst beter worden en uitzoeken wat ik wil heeft voor een veel constantere lijn gezorgd. Op die manier kun je je werk ook veel langer evalueren. Dat maakt het ook best wel eng. Voor iedere release werd ik vijf jaar ouder. En ik kan nog over tien jaar denken: ‘mwah’, maar weet ik wel dat het het beste was wat ik op dat moment kon. Zo lang het niet is wat ik wil, breng ik het niet uit.’