Talent Unfold: Interview Gerson Main

May 27, 2015

Gerson Main (28) dichtte met zijn gevoelige maar luchthartige voordrachten in de talentenjacht De Beste Singer-Songwriter van Nederland een gat in de Nederlandse kleinkunst. Hij vervlecht de woorden en wijsheden die hij leerde op straat met de vocabulaire van Van Dale en verovert zo gestaag menig hart. Het is tijd voor vocalist, gitarist, gelegenheids-comedian en soulfood-criticus Gerson uit Amsterdam. We spreken hem op de leren bank in de Red Bull Studios, in gezelschap van zijn bandleden van The Experience en de inmiddels iconische wintermuts.

Je woont om de hoek van de Red Bull Studios.
Ik slaap hier om de hoek op de bank. Ik woon hier niet, maar al mijn vrienden, medemuzikanten en collega’s wel en ik ben daar kind aan huis. We hebben een grote wooncommunity waar ik dus niet écht deel van uitmaak, maar ook weer wel. Iedereen maakt muziek. Het zijn stuk voor stuk opkomende legenden. Zangeressen, instrumentalisten, allemaal artiesten en samen vormen we The Experience. Iedereen is samen bezig met muziek. Dat maakt het gewoon een heel makkelijke, mooie omgeving. Ik heb een vangnet omdat we elkaar opvangen.

Hoe is die community ontstaan?
We hebben elkaar gevonden op het ROC (school) in Amsterdam. De meesten van ons studeerden daar muziek. Wij zijn de harde kern die bij elkaar is gebleven omdat we samen bleven spelen en chillen. Hier en daar ontstonden er wat relaties, je kent het wel, Goede Tijden, Slechte Tijden. De club is steeds dichter naar elkaar toegegroeid, en we zijn altijd bij elkaar gebleven.

Hebben jullie die appartementen allemaal zelf geregeld?
Dat was Milton Koswal (Uncle Mill), onze initiatiefnemer. Hij heeft een stichting, Brotherhood 4 Real, die onze belangen behartigt. Hij heeft het initiatief genomen om een woonproject te beginnen waar we ook nog zitten met jongeren die een moeilijke jeugd hebben gehad. Wij zijn misschien ook moeilijke jeugd, maar dan op een andere manier. Wij zijn creatievelingen, en dat mengt samen heel goed. Zo is dat gaan rollen. Er gaat inmiddels wel een praatje rond over ‘die gasten uit Amsterdam-Oost’. Dat werkt heel goed voor ons. Zo houden we elkaar scherp.

Wat doet dat met je creativiteit, om met je vrienden te wonen?
Heel veel, absoluut. Los van het feit dat je elkaar inspireert is er een gezonde concurrentiestrijd. Als je ziet dat een vriend van je lekker gaat met muziek produceren denk je zelf: ik moet ook dingen gaan maken. Dat vuurtje blijft zichzelf aanwakkeren.

Maken jullie thuis muziek?
Voornamelijk wel. Marvin Escobar, die mijn muziek produceert, heeft letterlijk een studio in zijn washok. De controleroom staat in zijn kamer, naast zijn bed. Vanuit daar maakt hij uitstekende kwaliteit muziek. In die kamer doen we bijna alles samen. Natuurlijk kunnen we niet alles thuis doen. Het blijft wel een huis-tuin-en-keuken-studio. Dus komen we voor andere dingen naar onze vrienden in de Red Bull Studio. Daar gaat de magie door. Ik ben er kind aan huis. We wonen precies tegenover de studio, dus je rolt je bed uit en zo de studio in. Het geeft mij dan ook echt een huiskamergevoel.

Koken jullie ook samen?
We koken allemaal samen, maar ik ga daar geen credits voor nemen want ik kan het niet. Ik sta er een beetje bij. Ik hou wel van lekker eten en ik kan instrueren, maar daar houdt het voor mij bij op. Het liefste eet ik Foufou, alleen kan ik het zelf niet maken. Sommige mensen pretenderen het te maken, maar ze kunnen het niet helemaal zoals het hoort. Wat Foufou is? (vraagt iemand uit de aanwezige entourage om bevestiging) Foufou is een Ghanees gerecht gemaakt van cassave, een lekkere saus, vlees en groenten. Heel erg lekker.

Wat is de vreemdste track die je ooit geschreven hebt?
Ik schrijf al mijn liedjes zelf en die kunnen soms nog wel eens een rare tekst hebben, maar ze komen wel uit de grond van mijn hart. Een liedje dat ik recentelijk heb geschreven en waar ik erg blij mee ben, is een liefdeslied over een ‘puf’. Het gaat er eigenlijk over dat je pufjes (scheetjes) nooit van jou zijn, omdat je ze op een zeker moment vrij moet laten. Het is een heel mooi verhaal geworden, het liedje heet ‘Dakterras’. Ja , het is heel vet geworden vind ik.

Je was ook bij Life & Cooking met Carlo en Irene. Daar kreeg je dertig seconden de tijd om je liedje te spelen, en dat speelde je daarom opzettelijk veel sneller.
We hadden de eer om bij Carlo en Irene langs te komen met het programma De Beste Singer Songwriter van Nederland. Ik kreeg de dag ervoor een mailtje dat het liedje maar 45 seconden mocht duren en geen seconde langer. Dat zat me niet zo lekker. Zo gaat dat meestal in de tv-wereld. De muziek wordt heel erg ingekort, maar praten mag altijd. We mogen onzin lullen zo lang als we willen, maar een liedje moet in een vakje passen. Dus ik heb besloten dat ik me daar tegen af ging zetten, ondanks dat ik het een eer vond om daar langs te komen. Ik heb als gimmick mijn liedje twee keer zo snel gespeeld. Ik wilde alles uit mijn liedje gezegd hebben, dus dan kan je het krijgen ook.

Welk dier zou je zijn, en waarom?
Ik zou absoluut een leeuw zijn, omdat ik een strijder ben. Nee, wacht even, ik zeg het verkeerd man. Als ik een dier zou zijn, zou ik absoluut een worm zijn. Omdat ik dan overal tussen kan zitten en mijn eigen gang kan gaan. Of een lief hondje met grote ogen, omdat de vrouwen meestal wel houden van zulke hondjes tussen hun borsten.

Hoe wek je creativiteit op?
Ik hoef het eigenlijk niet op te wekken. Het komt of het komt niet. Ik zit in zo’n creatieve omgeving dat als ik een dagje of twee bij The Experience ben, alles vanzelf komt. Ik moet er niet te lang zijn, anders val ik in een gat van creativiteit. Dan moet ik even verwerken wat ik allemaal heb opgestoken. Al die gasten daar.. het is heel heftig. Het is echt heel heftig. Op andere vlakken hou ik van boeken lezen. Lezen is het begin van alles, door lezen vorm je een genuanceerde mening en leer je de wereld kennen.

Dat was mijn volgende vraag.. welke drie boeken horen volgens jou thuis in iedereens boekenkast?
Dat is een goeie. Ik ben recentelijk begonnen met een boek dat ‘Niet Morgen, Maar Nu’ heet. De schrijver ben ik even kwijt. Het is een feel good boek, een beetje psychologisch ook. Het snijdt veel punten aan over hoe je eerlijker naar jezelf kan zijn om naar geluk te streven. Ik begon te lezen en dacht: wat is dit voor een slap vrouwenboek. Slap gelul. Tot er een aantal punten werd aangekaart waarvan ik dacht: damn. Bijvoorbeeld: als je altijd maar andere mensen tevreden wilt stellen, maak je anderen belangrijker dan jouzelf. Dat soort dingen. Hoe je om moet gaan met woede ook, en hoe wij als mensen dingen maar blijven uitstellen en onszelf op die manier voor de gek houden. Je zou dat eigenlijk moeten weten, maar als je het zo leest maakt dat wel wat meer impact. Alleen, tot nu toe heeft het nog geen reet veranderd aan mijn leven. Ik moet het nog op me laten inwerken.

Je bandleden zitten ook nog in andere bands als Zwart Licht en Typhoon. Hoe zit dat met jou?
Ik heb ook in een heleboel bandjes gezeten, maar nu is het de tijd om zelf dingen te doen. In dienst staan van andere artiesten zijn we niet per se voorbij, maar we focussen ons op het starten van een eigen imperium. Het is heel goed om te weten waar je als artiest voor staat en welke kant je op wil. Als je met iemand samenwerkt moeten de belangen en de visie hetzelfde zijn. Op alle vlakken, hoe je jezelf uitdraagt, maar ook financieel. We hebben heel veel gedaan waar ik dankbaar voor ben, maar nu is het tijd om te kiezen voor wat ik wil. Het leven is kort.

Wat gaat er aankomen voor Gerson?
In principe stel ik niet veel plannen op. Ik heb wel gezegd: over een jaartje of tien, vijftien, wil ik de wereld over zijn geweest met Nederlandstalige muziek. Stromae kan het ook. Hij komt ook hier naartoe met Franse liedjes. Als ik dat heb gedaan dan zeg ik: jongens, ik ga alleen nog maar huis- en badkamermuziek doen. Als iemand dan komt met de vraag ‘zing jij ook, naast gitaarspelen?’ Dan zeg ik: ik zing alleen in de douche.